عنوان | همسنجی زوج درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد و زوج درمانی یکپارچهنگر بر افت روحیه و تحمل ناکامی زوجهای دارای فرزند معلول |
تعداد صفحات | 14 |
نویسنده |
|
مشخصات نشریه | روانشناسی تجربی و شناختی شماره 3 پیاپی 3 |
تاریخ انتشار | پائیز - 1403 |
محدوده صفحات | 192-179 |
کلید واژه | زوج درمانی معلول معلولیت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) زوج درمانی یکپارچهنگر رویکرد یکپارچهنگر فرزند معلول تحمل ناکامی زوج درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد افت روحیه |
چکیده |
هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی زوجدرمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) و زوجدرمانی یکپارچهنگر (IBCT) بر افت روحیه و تحمل ناکامی زوجهای دارای فرزند معلول بود. روشها و مواد: این پژوهش به روش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون–پسآزمون و گروه کنترل انجام شد. نمونه شامل ۴۵ زوج دارای فرزند معلول بود که بهصورت هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در سه گروه (ACT، IBCT، و کنترل) قرار گرفتند. مداخلات درمانی در قالب پنج جلسه برای گروه ACT و دوازده جلسه برای گروه IBCT اجرا شد. ابزارهای گردآوری دادهها شامل پرسشنامه نشانگان افت روحیه کیسان و همکاران و پرسشنامه تحمل ناکامی هرینگتون بود. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند. یافتهها: نتایج تحلیل کوواریانس یکمتغیره نشان داد که بین سه گروه در هر دو متغیر افت روحیه (F (2,42) = 14.58 , p = .0001, η² = .41) و تحمل ناکامی (F (2,42) = 12.34 , p = .0001, η² = .37) تفاوت معناداری وجود داشت. آزمون تعقیبی بونفرونی نیز نشان داد که هر دو گروه مداخله نسبت به گروه کنترل در بهبود متغیرهای وابسته مؤثر بودند، اما تفاوت معناداری بین دو گروه مداخله مشاهده نشد (p > .05). نتیجهگیری: نتایج نشان میدهد که هر دو رویکرد زوجدرمانی میتوانند در بهبود وضعیت روانشناختی زوجهای دارای فرزند معلول مؤثر باشند. ACT در بهبود تحمل ناکامی و IBCT در کاهش افت روحیه روند بهتری نشان دادند، اما تفاوت اثربخشی آنها معنادار نبود. پیشنهاد میشود این مداخلات در برنامههای مشاورهای خانوادههای آسیبپذیر به کار گرفته شوند. |
کد مقاله | 51868 |
تعداد بازدید | 2 |
|