ورود
عضویت
بانــک‌اطلاعــات‌علمــی‌
عنوان مقایسه اثربخشی زوج درمانی شناختی رفتاری با زوج درمانی سیستمی رفتاری بر صمیمیت و تمایزیافتگی خود در زوجین با تعارض زناشویی
تعداد صفحات 20
نویسنده مژگان زمانی فر - فرناز کشاورزی ارشدی - فریبا حسنی - سوزان امامی پور
مشخصات نشریه  علوم روان‌شناختی پیاپی 117
تاریخ انتشار آذر - 1401
محدوده صفحات 1798-1779
کلید واژه زوج درمانی  تهران  تمایزیافتگی  زوج درمانی سیستمی رفتاری  صمیمیت زوجین  زوج‌ درمانی شناختی رفتاری  صمیمیت  تمایزیافتگی خود  زوجین دارای تعارض زناشویی  تعارض زناشویی  رویکرد شناختی رفتاری  منطقه 4 تهران  زوج‌های تهرانی  تمایزیافتگی زوجین  سطح تمایزیافتگی خود  درمان سیستمی رفتاری  
چکیده زمینه: فقدان صمیمیت و پایین بودن سطح تمایزیافتگی زوجین می­ تواند یکی از علل اصلی طلاق باشد. اثربخشی زوج ­درمانگری شناختی - رفتاری بر متغیرهای مختلف تأیید شده است، اما در زمینه کارایی آن بر روی سطح تمایزیافتگی، جامعه مورد مطالعه و همچنین مقایسه این درمان با درمان سیستمی - رفتاری پژوهشی صورت نگرفته است.
هدف: این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی زوج ­درمانی سیستمی - رفتاری و شناختی - رفتاری بر صمیمیت و تمایزیافتگی خود زوجین دارای تعارض زناشویی انجام گرفت.
روش: تحقیق حاضر مطالعه ­ای نیمه­ آزمایشی با طرح پیش­ آزمون – پس ­آزمون و پیگیری دو ماهه با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش را زوجین مراجعه ­کننده به دو مرکز بهداشتی درمانی منطقه 4 شهر تهران به علت تعارض زناشویی در طی سال 1398 تا 1399 تشکیل دادند. از میان مراجعه‌کنندگان به این دو مرکز، پس از تکمیل پرسشنامه تعارض زناشویی (ثنایی، 1387) 27 زوج (54 نفر) انتخاب و پس از همتاسازی در سه گروه (دو گروه آزمایشی و یک گروه گواه) قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل؛ مقیاس صمیمیت الکسیس جی و همکاران (1983) و پرسشنامه تمایزیافتگی خود اسکورون و فریدلندر (1998) بود. یکی از گروه ­های آزمایش زوج­ ‌درمانی سیستمی - رفتاری کرو و ریدلی (2005) و گروه دیگر پروتکل زوج ­درمانی شناختی - رفتاری داتیلیو (2009) را به­ صورت زوجی در 10 جلسه 90 دقیقه‌ای دریافت کردند. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مختلط و آزمون تعقیبی بن­فرونی انجام گرفت.
یافته­ ها: نتایج نشان داد، هر دو روش زوج درمانی بصورت معناداری بر بهبود صمیمیت و تمایزیافتگی خود زوجین دارای تعارض زناشویی مؤثر بودند و در طول دروه پیگیری ماندگاری داشته است. همچنین نتایج نشان داد بین اثربخشی دو مدل درمانی تفاوت معناداری مشاهده نشد (0/05 > p).
نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه می‌توان گفت هر دو رویکرد درمانی اثربخش بودند و لذا استقاده و بکارگیری از این دو رویکرد برای بهبود صمیمیت و تمایزیافتگی در زوجین دارای تعارض زناشویی توصیه می ­شود.

کد مقاله 44645
تعداد بازدید 213

 
نام
نام خانوادگی *
ایمیل

کد امنیتی *

*





پژوهشکده زن و خانواده با هدف تبیین دیدگاه نظام‌مند دین پیرامون مسائل زن و خانواده، تعمیق پژوهش‌ها و کارشناسی‌های دینی و پاسخ‌گویی به نیازهای تئوریک و دفاع از مرزهای اعتقادی در این حوزه توسط مرکز مدیریت حوزه های علمیه خواهران در سال 1377 تاسیس گردید. ادامه ...
کلیه حقوق و امتیازات متعلق به پژوهشکده زن و خانواده می باشد.
Wrc.ir © 1380 - 1397