|
چکیده
|
امید به زندگی یکی از سازههای پر جُستار در روانشناسی مثبت و دربرگیرنده ویژگیهایی است که ما را به جستجوی فردای بهتر وامیدارد. هنگامی امید در زندگی وجود داشته باشد، شادی و شادمانی در زندگی وجود خواهد داشت و کسانی که در زندگی به جهت اینکه از درون نیز برانگیخته میشوند، میتواند انتظارات خود را از زندگی نیز مورد کاوش و تبیین خود قرار دهند و انتظاراتی که از پیوند زناشویی دارند را به دست آورند. پژوهش حاضر با هدف بررسی همبستۀ جهتگیری آیینی و چشمداشت از پیوند زناشویی با امید به زندگی انجام شد. روش پژوهش از دید هدف، کاربردی و شیوه انجام دادن آن توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری دربرگیرنده همه دانشجویان دانشکدهی علوم اجتماعی دانشگاه رازی کرمانشاه در سال تحصیلی 98-1397 که شمار آنان 2250 نفر بودند که از میان آنان 328 نفر (106 پسر و 222 دختر) به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شدند. برای جمعآوری داده ها از پرسشنامه امید به زندگی (Snyder et al., 1991)، پرسشنامهی جهتگیری آیینی آلپورت و راس (Allport & Ross,1967) و سنجه چشمداشت از پیوند زناشویی (Jones & Nelson, 1997) استفاده شد. تحلیل دادهها از راه برآورد ضرایب همبستگی و تحلیل رگرسیون مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفتند. برآیندها حاکی از آن بود که جهتگیری آیینی، چشمداشت از پیوند زناشویی، با امید به زندگی رابطه معنادار داشتند و امید به زندگی بر پایه این متغیرها قابل پیشبینی بود. میتوان جهتگیری آیینی، چشمداشت از پیوند زناشویی، جزء عوامل زیربنایی مرتبط با امید به زندگی دانست. لذا با توجه به تأثیر مهم امید به زندگی بر زندگی دانشجویان، پیشنهاد میگردد که مسئولان، مشاوران و روانشناسان مراکز مشاوره دانشگاه به عوامل مرتبط با امید به زندگی همچون جهتگیری آیینی، چشمداشت از پیوند زناشویی، توجه بیشتری داشته باشند.
|