|
عنوان
|
مقایسه اثربخشی زوج درمانگری رفتاری و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نهایی خواهی زوجین سازش نایافته |
|
تعداد صفحات
|
9 |
|
نویسنده
|
فاطمه هوشیار - کریم افشاری نیا - مختار عارفی - کیوان کاکابرایی - حسن امیری |
|
مشخصات نشریه
|
ماهنامه علوم روانشناختی پیاپی 82 |
|
تاریخ انتشار
|
دى - 1398 |
|
درجه علمی
|
علمی - پژوهشی |
|
محدوده صفحات
|
1185-1177 |
|
زبان
|
فارسی |
|
کلید واژه
|
زوج درمانی زوج درمانی رفتاری شیراز درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) زوج سازش نیافته نهایی خواهی زوج درمانگری رفتاری
|
|
چکیده
|
زمینه: نهایی خواهی از عواملی است که باعث به وجود آمدن سازش نایافتگی و اختلاف زوجین می شود. اثربخشی زوج درمانگری و درمان مبتنی بر پذیرش بر متغیرهای مختلفی در زندگی زوجین تأیید شده است، اما مسئله اصلی این است که چه درمانگری برای زوجین سازش نایافته کارایی بیشتری دارد؟ هدف: مقایسه اثربخشی زوج درمانگری و درمان مبتنی بر پذیرش بر نهایی خواهی زوجین سازش نایافته بود. روش: پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زوجین سازش نایافته شهر شیراز که به دادگاه خانواده شهر شیراز در سال 1397 مراجعه کردهاند بود. از این جامعه 90 نفر به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه (30 نفری) آزمایش 1 و 2 و گواه جایگزین شدند. ابزار عبارتند از، پروتکلهای درمان مبتنی بر پذیرش (خانجانی وشکی و همکاران، 1395)، زوج درمانگری (رضوی نعمت الهی و همکاران، 1392) و پرسشنامه نهایی خواهی تری شورت و همکاران، 1995). برای سه گروه پیش آزمون پرسشنامه اجرا شد، سپس مداخله زوج درمانگری و درمان مبتنی بر پذیرش برای دو گروه آزمایش اجرا، اما برای گروه گواه، مداخلهای اعمال نشد. نتایج با روش آنالیز کواریانس تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد، زوج درمانگری رفتاری و درمان مبتنی بر پذیرش بر نهایی خواهی زوجین تأثیر معناداری داشتند ( 0/001 P < ). بین دو درمان از لحاظ تأثیر بر نهایی خواهی تفاوت معنادار وجود داشت ( 0/001 P < ). لذا درمان مبتنی بر پذیرش اثر بیشتری در کاهش نهایی خواهی منفی و افزایش نهایی خواهی مثبت دارد ( 0/05 P < ). نتیجه گیری: میتوان برای کاهش نهایی خواهی منفی و افزایش نهایی خواهی مثبت از درمان مبتنی بر پذیرش بهره جست.
|