|
عنوان
|
اثربخشی کیفیت زندگی درمانگری بر مهارتهای ارتباطی، اعتیاد به فضای مجازی، رضایت زناشویی و خودنظمجویی هیجانی در زوجین |
|
تعداد صفحات
|
10 |
|
نویسنده
|
فاطمه نجارزادگان - هادی فرهادی |
|
مشخصات نشریه
|
فصلنامه علوم روانشناختی پیاپی 74 |
|
تاریخ انتشار
|
ارديبهشت - 1398 |
|
درجه علمی
|
علمی - پژوهشی |
|
محدوده صفحات
|
256-247 |
|
زبان
|
فارسی |
|
کلید واژه
|
رضایت زناشویی روابط زوجین رضایت زناشویی زوجین اعتیاد به اینترنت مهارت ارتباطی اصفهان زوجین شهر اصفهان فضای مجازی کیفیت زندگی درمانی کیفیت زندگی مشکل ارتباطی کیفیت زندگی زوجین اعتیاد به فضای مجازی خودنظمجویی هیجانی
|
|
چکیده
|
زمینه: شواهد نشان میدهند که روابط زیاد و بدون مرز در شبکههای مجازی به اعتماد میان زوجها آسیب جدّی وارد میکند و اختلافات زناشویی، جدایی و حتی طلاق را موجب میشود. آیا می توان با کیفیت زندگی درمانگری بر مهارت های ارتباطی و اعتیاد اینترنتی به افزایش کیفیت زندگی زوجین کمک کرد؟ هدف: هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی کیفیت زندگی درمانگری بر مهارتهای ارتباطی، اعتیاد به فضای مجازی، رضایت زناشویی و خودنظم جویی هیجانی در زوجین بود. روش: این پژوهش نیمه آزمایش با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری دو ماهه با گروه گواه بود. جامعهی آماری تحقیق شامل زوجین مبتلا به اعتیاد به اینترنت و دارای مشکلات ارتباطی در شهر اصفهان بود. از میان آنها، 20 زوج به شیوه نمونهگیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در گروههای آزمایش (10 نفر) و گواه (10 نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اعتیاد به اینترنت (یانگ، 1991)، پرسشنامه خودنظم جویی هیجانی (هافمن و کشدان، 2010)، پرسشنامه مهارتهای ارتباطی (کوئیندام، 2004)، و پرسشنامه رضایت زناشویی (اولسون، 2006) بودند. کیفیت زندگی درمانگری (فریش، 2006) هفته ای یک بار در 8 جلسه 90 دقیقه ای روی گروه آزمایش اجرا شد. داده ها با استفاده از تحلیل وایانس با اندازهگیری مکرر تحزیه و تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد که کیفیت زندگی درمانگری بر اعتیاد به فضای مجازی (0/001 > p ، 83/89 = F )، مهارتهای ارتباطی (0/001 > p ، 282/65 = F )، خودنظم جویی هیجانی ( 0/001 > p ، 162/66 = F)، و رضایت زناشویی (0/001 > p ، 70/78 = F) تاثیر معناداری داشت. این نتایج در دوره پیگیری نیز تداوم یافت. نتیجهگیری: در مجموع مشخص شد که کیفیت زندگی درمانگری زوجین ممکن است به عنوان روشی جدید و مؤثر در بهبود اعتیاد به فضای مجازی، خودنظم جویی هیجانی، مهارتهای ارتباطی، و رضایت زناشویی زوجین مورد استفاده قرار گیرد.
|