|
چکیده
|
بالا رفتن سن ازدواج يکي از معضلات مهم جوامع بشري است؛ زيرا با افزايش سن ازدواج, جوانان از شيوه بهنجار ارضاي غريزه جنسي و آثار و فوايد آن محروم مي شوند. در جوامع گذشته پسران و دختران با رسيدن به سن بلوغ, يا کمي بعد از آن اقدام به ازدواج مي کردند و مجرد ماندن يک نقص اجتماعي محسوب مي شد. اما با پيچيده تر شدن جوامع و ايجاد خواسته ها و انگيزه هاي کاذب, ذائقه اجتماعي تغيير يافت و به تبع اين تغيير ذائقه, نياز طبيعي و غريزي به ازدواج سرکوب و اين روند, تا جايي پيشرفته که امروزه در بعضي جوامع غربي, جوانان به کلي از ازدواج سر باز زده اند و آن را مانعي براي آزادي خود تلقي مي کنند. تنها زماني به ازدواج روي مي آورند که نشاط جواني را از دست بدهند و نيازمند يک پرستار يا مراقب هستند. متأسفانه اين فرهنگ اشتباه جوامع اسلامي از جمله جامعه اسلامي ما را نيز تحت تأثير خود قرار داده است, به گونه اي که افزايش رو به تزايد سن ازدواج در کشور, مشکلات فراواني به دنبال داشته است. مشکلاتيي همچون افسردگي و از بين رفتن نشاط در جوانان, ابتلا به وسواس زياد در انتخاب همسر, مشکل آفريني فرزندان بزرگ و ازدواج نکرده در خانه, افزايش اضطراب و نگراني ـ به خصوص در دختران ـ بلاتکليفي, از دست رفتن طراوت و زيبايي, نااميدي و تصميم به عدم ازدواج به خاطر کاهش ميل به ازدواج, بي دقتي در انتخاب همسر, احتمال افزايش انحرافات, و ده ها مشکل از اين قبيل که جوانان ما را, به چالش کشانده است.\r\nاز اين رو, بر همه مسئولان و دست اندرکاران مسائل اجتماعي لازم است به اين مسأله به عنوان يک مشکل فوريتي نگاه کنند و تمام همت و تلاش خود را براي رفع مصروف نمايند.
|