| عنوان | تأثیر عشق بر سلامت معنوی نزد فروم و مولوی |
| تعداد صفحات | 33 |
| نویسنده |
|
| مشخصات نشریه | دوفصلنامه پژوهشنامه اديان سال 9 شماره 2 پیاپی 18 |
| تاریخ انتشار | پاییز و زمستان - 1394 |
| درجه علمی | علمی - پژوهشی |
| محدوده صفحات | 105-73 |
| زبان | فارسی |
| کلید واژه | عشق مولوی سلامت معنوی سلامت روانی سلامت روحی اریک فروم |
| چکیده |
مولانا و فروم، هر دو، «عشق» را یکی از عوامل اصلی ایجاد سلامت روحی و روانی (سلامت معنوی) دانسته اند و عشق راستین و سالم را، هنر انسانهای سالم و رشدیافته خوانده اند. «عشق» در آموزه های آنها نقش محوری دارد و به رغم فاصلة زمانی و مکانی، و اختلاف فرهنگها و تفاوت رویکردها، میتوان اشتراکات فراوانی در کلام آنان مشاهده کرد، که این مطلب حکایت از قرابت روانشناسی فروم با عرفان مولوی در این موضوع دارد. برای نمونه، هر دو به «التیام بخش بودن و نقش درمانی عشق»، «عامل پیوند و اتحاد بودن عشق»، «لزوم پیراستگی از رذایل اخلاقی و آراستگی به فضایل اخلاقی در پیوند عاشقانه»، «زادة دانش و زایندة شناخت بودنِ عشق»، «آموختنی بودن عشق»، «مولد عشق بودنِ عشق»، «آفرینندگی و زایندگی عشق»، و «توأم بودن عشق با رنج، و بلاکشی و صبوریِ عاشق» اشاره کرده اند. تفاوتهای فروم و مولانا در موضوع عشق بیشتر به تفاوت جایگاه و رویکرد، و تفاوت در افق دید و سطوح کلام آنها برمیگردد، نه تضاد منطقی که جمعشان محال باشد. از این رو، میتوان گفت که رابطة «موضوع عشق» نزد مولانا و فروم رابطة «عموم و خصوص» یا رابطة «کل به جزء» است و شواهد بسیاری را در عرفان مولوی میتوان ذکر نمود که در اندیشه های فروم بیان نشده باشد. فروم «عشق» را ضرورتی برای «رشد و سلامت روان انسان» میداند، ولی مولوی آن را عامل «قرب و رجعت به آستان الهی» نیز میبیند و از رهگذر سلامت معنوی، در صدد رساندن انسان به بهشت و سعادت ابدی است. |
| کد مقاله | 25410 |
| تعداد بازدید | 374 |
|
|
پژوهشکده زن و خانواده با هدف تبیین دیدگاه نظاممند دین پیرامون مسائل زن و خانواده، تعمیق پژوهشها و کارشناسیهای دینی و پاسخگویی به نیازهای تئوریک و دفاع از مرزهای اعتقادی در این حوزه توسط مرکز مدیریت حوزه های علمیه خواهران در سال 1377 تاسیس گردید. ادامه ...